آدم کچل بشه کنف نشه
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٢/۱۸  

خيلی سخت است وقتی انسان کاری می‌کند که فکر می‌کند کارستان کرده و کسی محل سگ هم به او نمی‌‌گذارد!

بدتر از آن اين است که انسان يک کار شاق خيلی مهم انجام دهد و وقتی ارائه می‌کند بگويند يادش بخير فلانی چقدر کار درست بود! که بخصوص تو فکر کنی او چقدر بی لياقت بوده!

چند شب پيش وقتی از کانال ۵ ديدار شهردار و شورای شهر را با رهبر ديدم خيلی دلم برای قاليباف سوخت!

وقتی قاليباف با افتخار می‌‌گفت من در عرض ۵ ماه تلفن ۱۳۷ را راه‌اندازی کردم و  از اين طريق۸۰ هزار کار برای شهروندان انجام شده و با خودش فکر می‌کرد همه الان در دلشان می‌گويند:

«آفرين قالی! اين کاره،‌ نه اينکه بری کف مسجد بشينی جواب ۲۰ نفر را بدي»

اما وقتی حرفش تمام شد رهبر انقلاب گفتند (نقل به مضمون):

«يکی از کارهای خوبی که آقای احمدی نژاد می‌کردند ارتباط مستقم با مردم بود. و اينکار ايشان را در نظر مردم شيرين کرد ... کسانی هم انتقاد می‌کردند که ... اما اينها حرف است.»

شما خودتان را بگذاريد جای قاليباف، با خود چه می‌‌گفتيد!

آدم پنچری قطار بگيره!

آدم بره تو شيشه نوشابه!

آدم کچل بشه!

آدم زنبور رو بدوشه!

آدم عسل گاو رو تو شيشه کنه!

آدم با شتر بره رالی!

آدم با سينی بره ديزين تو پيست اسکی کنه!

....

اما کنف نشه!  


کلمات کلیدی: